Current mood:

grumpy

Ziekenhuis, versie Nijmegen.

Vooraf gezegd zal ik maar vast waarschuwen dat dit weer een meerdelige serie wordt. Een soort van House zeg maar.

Vanaf het begin: ik ben dus eind vorig schooljaar continu naar het ziekenhuis geweest voor een karlading aan onderzoekjes. Daar hadden ze min of meer een punt achter gezet tot er veranderingen in de laatste MRI scan optraden die niet hoorden  (alweer), waardoor de behandelend arts toch graag een second opinion wilde aanvragen. Let wel, second opinions zijn normaal éénmalig, als een soort van extra controle.

Niet in Nijmegen.

In elk geval, ik vandaag op mijn fietsje naar het Radboud ziekenhuis in Nijmegen. Niels was mee want hij was vrij en het uurtje college wat ik had heb ik afgezegd. (Ok, achteraf gezien ging dat hele college niet door door een stupide fout van de docent waardoor het morgen is ingeroosterd maar goed). Het liep allemaal wat uit maar uiteindelijk hadden we een uitgebreid gesprek over erfelijke ziektes, mijn migraine verschijnselen over de afgelopen drie jaar heen genomen en het testen van reflexen en zicht etcetera. Ook hebben ze ik geloof zo'n 12 buisjes bloed afgenomen, moesten ze urine hebben en....

Of ik nog een paar keer terug wilde komen. Voor een afspraak bij de oogarts, voor een EEG en natuurlijk voor een vervolgafspraak. Eigenlijk doen ze dus gewoon de onderzoeken die ik al heb gehad nog eens dunnetjes over, hoewel dit keer in elk geval in Nijmegen (en dus dicht bij huis, geen reistijden meer). Want ja, er komt wel ineens een interessant puzzel object je ziekenhuis binnenlopen, die ga je niet terugsturen naar de behandelend arts in een ander ziekenhuis die het al heeft opgegeven, kom nou. 

Ja, ik weet ook wel dat ze het goed bedoelen en dat het punt van een second opinion nou juist is dat ze dingen vinden die de eerste arts niet kon vinden. Maar na al die tientallen onderzoeken wordt je gewoon een beetje cynisch. Elke keer als ze zeggen 'we vinden waarschijnlijk niets' ontdekken ze weer iets nieuws, elke keer als ze een diagnose hebben vinden ze iets wat die diagnose ondergraaft en het nog complexer maakt. In de tussentijd moet ik het doen met de mededeling dat de reflexen aan de linkerkant van mijn lichaam waarschijnlijk een verminderde werking hebben. Ohja en ze vond het raar dat de medicatie werkte, want de meeste migraine patienten gaven eigenlijk aan dat het nemen van de medicatie eigenlijk niet uitmaakte. Waardoor zij nu denkt dat het stiekem toch epilepsie is, maar dan een zeldzame vorm of zo. Weet ik veel.

In Februari weet ik meer, to be continued (again...)